Łk 21,1-4
Ostatni tydzień roku liturgicznego nakierowuje nas na sprawy związane z końcem świata. Koniec pewnego okresu daje sposobność do podsumowań. Choć dzisiejszy tekst związany jest bardziej ze wspomnieniem ofiarowania Najświętszej Maryi Panny, można na niego popatrzeć także przez pryzmat czasów ostatecznych.
Mt 25,31-46 i 1 Kor 15,20-26.28
1. Święta Teresa z Avila podaje piękną medytację o stanięciu przed Królem. Proponuję, aby dzisiejsza modlitwa opierała się właśnie na niej. A zatem wyobraź sobie najpierw, że zostałeś zaproszony na audiencję do wielkiego Pana, do Króla wszechświata.
Łk 20, 27-40
1. Mojżesz tak nam przepisał – saduceuszom wydawało się, że znają dobrze Mojżesza i jego naukę, lecz Jezus wykazuje im, że wybiórczo to rozumieją, bo i u Mojżesza można znaleźć teksty sugerujące zmartwychwstanie – jak to im wykazał Jezus.
Łk 19,45-48
1. Bóg zasadniczo nie chadza na kompromisy. Każdy element rzeczywistości ma pewien cel, dla którego istnieje. Kiedy ów cel zostaje przyrzucony stertą zbędnych gratów, Bóg interweniuje z całą mocą. Wcześniej napomina, szturcha sumienie, wzywa do nawrócenia.
1 Mch 2, 15-29
1. Wczytaj się w dzisiejszy tekst. Przyglądając się w wyobraźni tej scenie, spróbuj określić, co tutaj jest istotą. Zobacz najpierw przymus, jaki stosuje król, by zmusić poddanych do odstępstwa od wiary. Po co to czyni? Dlaczego czynią to różni ludzie, różni władcy, na przestrzeni całej historii ludzkości – także w naszych czasach? Czy człowiek sam ustanawia sobie religię, by potem innych zmuszać do jej przyjęcia? Czy to nie Bóg nam się objawia, a naszą rolą jest przyjąć Go, otworzyć się na Niego i żyć Jego miłością?