“Lecz Jezus ujął go za rękę i podniósł…”

Wprowadzenie do modlitwy na poniedziałek, 25 lutego.

Tekst: Mk 9, 14-29

Prośba: o to byś mógł doświadczyć, że Jezus daje Ci życie

1. “Nauczycielu, przyprowadziłem do Ciebie mojego syna, który ma ducha niemego.” W ten sposób zwraca się do Jezusa ojciec, szukający ratunku dla swojego dziecka. Później dodaje również: “jeśli coś możesz, zlituj się nad nami i pomóż nam”. Ta rozmowa prowadzi nie tylko do uzdrowienia chłopca. Dzięki tej wymianie zdań, coś zmienia się również w ojcu – wyznaje wiarę, prosząc jednocześnie o jej umocnienie. To taki moment, w którym staje przed Jezusem w prawdzie, szczerości i jednocześnie bezradności –  z dzieckiem, któremu nie może pomóc i złamanym przez cierpienie sercem, które boi się w pełni uwierzyć, bo być może już wiele razy doświadczyło zawodu… Z czym dzisiaj stajesz przed Jezusem? Jakie ze swoich zmagań czy słabości chciałbyś dzisiaj do Niego “przyprowadzić”? I co chciałbyś Mu opowiedzieć o historii Twoich zmagań, poszukiwań i zranień?

2. Spróbuj również spojrzeć na tę scenę z perspektywy opisywanego przez ojca chłopca. W pewnym momencie, gdy części osób wydaje się, że dziecko nie żyje, Jezus ujmuje je za rękę i podnosi. W jakiej przestrzeni Twojego życia potrzebujesz dzisiaj takiego doświadczenia? Czy jest w Tobie coś, co sprawia, że czujesz się bez życia, bez sił i nadziei? Proś dziś Jezusa, byś mógł poczuć delikatność i siłę Jego działania, które do niczego nie zmusza, ale może dać Ci moc do tego, by wstać i zmierzyć się z codzienością.

2 komentarze

  1. Myślę, że aby uwierzyć konieczne są te trzy elementy, o których czytamy w dzisiejszej Ewangelii.
    Jezus chłopca “ujął za reke”. “podniósł” a on “wstał” (Łk 9, 27)
    Tak było kiedyś ze mną.
    “Ująłeś” mnie, Panie, “podniosłeś” i “stoję” – dzięki Tobie, Panie… do dziś…
    Dziękuję Ci Panie za Twoją miłość i za wiare, którą mnie obdarzyłeś i nadal obdarzasz.
    Choć ciagle powtarzam i prosze – jak niegdyś na Golgocie : “Wierzę. Zaradź memu niedowiarstwu… i przymnóż mi wiary… (Łk 9, 24; 17, 5)

  2. Bezradność wobec zła
    – Ubóstwo ducha
    – Wemnie i wokół mnie
    Jest punktem wyjścia.

Moc Słowa

“To wam oznajmiamy, co było od początku, cośmy usłyszeli o Słowie życia, co ujrzeliśmy własnymi oczami, na co patrzyliśmy i czego dotykały nasze ręce – bo życie objawiło się“.
/1 J 1, 1-2/

Kalendarz wpisów

Lipiec 2020
N P W Ś C P S
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031