Wprowadzenie do modlitwy na 33 Niedzielę zwykłą, 15 listopada
Tekst: Mt 25, 14-30
Prośba: o życie zaangażowane, spełnione, oddane Bogu i innym.
Myśli pomocne w rozważaniu:
Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał.
- Przypowieść o królestwie. Tym pewnym człowiekiem jest nie kto inny jak sam Bóg, który każdego z nas obdarowuje swoim majątkiem. Czyli czym? Co mamy najcenniejszego, co nigdy się nie skończy? To spojrzenie pomoże Ci zrozumieć przypowieść i mocno odnieść ją do siebie.
- Więc najpierw jest to opowieść o obdarowaniu. O przyjęciu tego, co otrzymałeś. Ale jest też drugi aspekt. Ów człowiek udaje się w podróż. Bóg jest z nami i równocześnie czujemy się pielgrzymami, w drodze, nie widząc naszymi oczami Tego, który nam te oczy podarował. Zauważ, że ten obraz królestwa jest kompletnie inny od tego, który przedstawia np. św. Łukasz w przypowieści o synu marnotrawnym. Tam jest to dom Ojca, z którego wychodzimy i do którego wracamy. Tam my jesteśmy w drodze, a Ojciec czeka. Tutaj odwrotnie. To my zostajemy z majątkiem, a nasz Pan udał się w podróż. Oba obrazy się uzupełniają i mogą pomóc nadać naszemu życiu dynamizmu. Trzymanie się kurczowo jednego obrazu bardzo zawęża horyzont naszego patrzenia i może także skurczyć pojemność naszego serca.
Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana.
- Dwie postawy wobec majątku Pana. Dwaj pierwsi słudzy zadziałali ZARAZ. Jakby nie czekali, nie deliberowali, zastanawiali się… ciekawe czemu, ponieważ w innych obrazach Jezus wzywa choćby do tego, by „usiąść i obliczyć wpierw” czy ma się na wykończenie wieży, którą chce się zbudować (por. Łk 14, 28-32). Życie traci smak i sens kiedy przestajemy się zatrzymywać i reflektować, rozważać, szukać głębszego jego sensu. A także po to, by nasze postępowanie było roztropne, rozsądne. A jednak… tutaj ów słudzy działają zaraz. Spróbuj pomyśleć dlaczego i połączyć ze sobą te dwa obrazy: kiedy trzeba usiąść i rozważyć, kiedy należy działać „zaraz” – jakby bez namysłu.
- Owi dwaj słudzy działają w rytmie trzech „kroków”: poszedł, puścił w obieg, zyskał. Wykonał pewne działanie, ruchy, zaangażował się. On także, podobnie jak jego Pan, wyruszył w jakąś drogę. W drugim kroku słyszymy, że puścił w obieg, tzn. pozwolił sobie „stracić” to, co otrzymał. Wypuścił to z rąk, nie trzymał się tego kurczowo… żeby zyskać trzeba umieć stracić. Z ryzykiem, że może nie odzyskać. Ale też z nadzieją na duży zysk. Kontrolując i lękając się tego puścić, mógłby nic nie zyskać, mało tego, mógłby ostatecznie stracić, bo przecież pieniądz, który nie pracuje na siebie, traci na wartości.
„Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!”
- Jeśli to jest przypowieść o Twoim życiu to zastanów się na tym, co z nim robisz? Trzymasz się go kurczowo, lękasz się je stracić, boisz się zaangażować? A może przeciwnie – jesteś wychylony ku innym, zaangażowany, potrafiący dać siebie więcej niż sam otrzymujesz… potrafisz „stracić” wierząc, że ono wróci do Ciebie w dwójnasób? Jak obracasz talentem (życiem), które Bóg Ci podarował? Postawa ofiarowania siebie, puszczenia swojego życia w obieg – według Jezusa – przynosi pełną radość w oczach i sercu Pana.
Na koniec tej modlitwy porozmawiaj z Jezusem o tym wszystkim, co Cię najbardziej poruszy, co przeżyjesz jako ważne dla Twego życia. Te poruszenia zapisz w swoim dzienniku, by bardziej Cię dotknęły i miały moc przemienić Twoje życie.