Wprowadzenie do modlitwy na sobotę, 14 listopada
Tekst: Łk 18, 1-8
Prośba: o wiarę, która uzdolni Cię do zmian w życiu.
Myśli pomocne w rozważaniu:
Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie ustawać…
- Zawsze się modlić i nie ustawać. Możemy to rozumieć w dwojaki sposób. Pierwszy to taki, żeby nie zniechęcać się i modlić w każdej sytuacji, którą chcemy Bogu powierzyć, podobnie jak wdowa, która nieustannie przychodzi do sędziego, by ją wziął w obronę. Nie zniechęcać się tym, że coś jeszcze się nie zmieniło, że nic się nie wydarzyło. Zawsze można sobie zadać pytanie: co ma się zmienić? Jeśli modlimy się prosząc o zmianę sytuacji zewnętrznej – czy coś możemy zrobić, włączyć się, zaangażować w to, by ona się zmieniła? Czy mamy też dość cierpliwości kiedy zmiany wymaga nasze serce?
- Drugi sposób rozumienia tego zdania uzupełnia ten pierwszy. To wejście w modlitwę nieustanną, o której wspomni później św. Paweł pisząc „zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie, w każdym położeniu dziękujcie” (1 Tes 5, 17). Wejść w modlitwę nieustanną.. nie chodzi o to, by cały dzień klęczeć czy siedzieć w kościele i się modlić, lecz czy całe może życie może stać się modlitwą – dialogiem z Bogiem. Czasem słowami ale najczęściej bez słów. Jak z osobą, którą bardzo kochasz. Jeśli nie możesz z nią rozmawiać, spotykać się, to co wtedy robisz? Myślisz o niej, wyobrażasz sobie spotkanie, czekasz cierpliwie na możliwość bliskości… Czy to nie jest miłości, która chce objąć całe życie? Czy to nie jest o modlitwie, która chce być nieustanna?
Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę…
- O tym, jaki jest ten sędzia, mówi najpierw ewangelista, a potem sam sędzia wydaje o sobie takie zdanie. Zauważ to. Zdaje się, jakby był dość świadomy siebie. Ta świadomość z jednej strony sprawia, że on jest sobą i działa w zgodzie z tym, kim jest. On właśnie taki jest, że Boga się nie boi i z ludźmi nie liczy… więc tak właśnie czyni w codzienności. Świadomość siebie. Czy jesteś świadomy tego, kim jesteś? Czy to, kim jesteś, sprawia, że postępujesz właśnie w zgodzie z tym, kim jesteś i jaki jesteś? Czy w tym jest także zgoda na siebie samego?
- Z drugiej strony zauważ, że to nieustanne przychodzenie do niego tej kobiety sprawia, że on jakby zmienia siebie, przekracza to, kim jest, by zrobić coś, czego normalnie by nie robił. To kim jesteśmy nie oznacza, że tacy mamy pozostać i że tak ma już być do końca naszych dni. Czy pozwalam, by rzeczywistość na mnie wpływała i mnie zmieniała? W którą stronę mnie zmienia? Czy zauważam te zmiany i jestem świadomy tych zmian? Czy jestem zadowolony z tego, jak się zmieniam? A może nic się nie zmienia… Dlaczego?
Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?
- Co sprawia, że zmiana jest możliwa w naszym życiu? W kogo, w co potrzebujesz uwierzyć, by się wydarzyła? Czy tylko w Boga? Czy wierzysz w to, co Bóg złożył w Tobie jako zasoby, talenty, zdolności i możliwości do działania, do zmian, do przekraczania tego, co znane i już skostniałe?
- A zawsze się modlić? Czy nie chodzi także o stałą gotowość do dialogu w sercu z Bogiem, do kontaktu także ze sobą (świadomością siebie) i wychodzeniem ku innym?
Na koniec tej modlitwy porozmawiaj z Jezusem o tym wszystkim, co Cię najbardziej poruszy, co przeżyjesz jako ważne dla Twego życia. Te poruszenia zapisz w swoim dzienniku, by bardziej Cię dotknęły i miały moc przemienić Twoje życie.