Droga do zaufania

 

Wprowadzenie do medytacji na środę, 27 września

Tekst: Łk 9,1-6

Prośba: o łaskę pokory oraz głębszego zaufania Jezusowi.

1. Jezus źródłem działania. Jezus udziela mocy i władzy swoim uczniom. Odtąd każdy z osobna będzie mógł uwalniać od złych duchów, leczyć wszelkie choroby i z mocą głosić Słowo. Jednakże uczeń nie może zapomnieć, że otrzymał to wszystko od Jezusa. To On jest źródłem wszelkiego dobra i działania. Bez Niego nic nie możemy uczynić. Uczeń będzie skuteczny tak długo, jak długo nie zapomni, że sam z siebie nie jest w stanie działać w mocy Ducha Świętego. Co najwyżej będzie działał w swojej mocy, a ta jest ulotna i nie przynosi właściwych owoców. Na ile wzrastam w postawie zależności od Bożej mocy? Czym dla mnie jest pokusa liczenia na swoje własne siły?

2. Zaufanie ucznia. Uczniowie są zaproszeni do radykalnego zaufania. Mają nie brać ze sobą w ewangelizacyjną drogę „ani laski, ani torby podróżnej, ani chleba, ani pieniędzy”. Jezus formuje swoich uczniów w taki sposób, aby uczyli się obywać bez żadnych podpórek. Niestety pokusa posiadania takiej podpórki istnieje zawsze. Tylko ufna postawa może zaowocować doświadczeniem nieustannej troski Boga o mnie. Jakie są moje podpórki? W czym najczęściej pokładam swoją ufność? Na ile w ostatnim czasie wzrosłem/am w zaufaniu do Boga?

1 Comment

  1. Człowiek jest istotą, któremu często wydaje się, że to, co osiągnął, zawdzięcza tylko sobie: swoim zdolnościom intelektualnym, szczęściu, przebiegłości, swoim siłom. Jednak, gdy przyjdą trudne doświadczenia życiowe czy przeciwności życia, gubi się, doznaje pustki wewnętrznej, rozgoryczenia, osamotnienia. Dobrze jest, kiedy zatrzyma się i pomyśli nad swoim życiem i zda sobie sprawę, że jest sam w sobie bardzo słaby i potrzebuje „ zależności od Bożej mocy”, bo tylko w Bogu jest siła. Zabieganie o przesadne wytworne życie, nadmierny pęd za bogactwem, oddala człowieka od Boga, od wieczności.
    Panie Jezu, pozwól mi z ufnością trzymać Twoją dłoń, abym zawsze była świadoma Twojej obecności w moim sercu i z ufnością podążała za Tobą ścieżkami mojego życia, bo kiedy Ci ufam, Ty dodajesz mi sił, a ja Panie potrzebuję Cię nieustannie. Tobie Panie Jezu i Maryi zaufałam i zawierzyłam swoje życie. Tobie Jezu powierzam moje potrzeby i pragnienia, moje plany, moją przyszłość. Jezu ufam Tobie. Ty się tym zajmij.

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Autor

Michał Kłosiński SJ

Wyświęcony w 2016r. Duszpasterz akademicki w Toruniu. Pracował w Szkole Kontaktu z Bogiem oraz Zespole Szkół Jezuitów w Gdyni. Po ukończeniu teologii na Papieskim Wydziale Teologicznym „Bobolanum” w Warszawie rozpoczął studia specjalistyczne z duchowości w Chicago. Jeden z byłych duszpasterzy DA Ster. Chętnie pomaga w rekolekcjach ignacjańskich. Interesują go nowe technologie tele-informatyczne, jazda na rowerze, chodzenie po górach, a przed wszystkim… drugi człowiek.

 

Moc Słowa

„Ujrzeliśmy bowiem Jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać Mu pokłon”.
/Mt 2, 2/

Kalendarz wpisów

Grudzień 2017
N P W Ś C P S
« Lis    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31